1

06.02.2020

Ulga na złe długi

Nowe uregulowania, które weszły w życie od 1 stycznia 2020r wprowadzają tzw. ulgę na złe długi, rozliczanej w podatkach dochodowych.

Istota nowych uregulowań sprowadza się do:

Wierzyciel może zastosować tzw. ulgę na złe długi, a Dłużnik musi ją zastosować. W przypadku dłużnika, co do zasady będzie on musiał zwiększyć podstawę opodatkowania w przypadku, gdy zobowiązanie wobec wierzyciela nie zostało uregulowane w terminie 90 dni od dnia upływu terminu płatności.

 

  1. Wierzyciel (Sprzedawca)

Może skorzystać z ulgi na złe długi zmniejszyć podstawę opodatkowania (przez zmniejszenie przychodów lub zwiększenie kosztów) o wartość wierzytelności, która nie została uregulowana lub zbyta, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie (art. 18f ust.1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy CIT, art.26 i ust 1 pkt 1 i ust.2 pkt 1 ustawy PIT).

 

W przypadku straty – strata może być powiększona o wartość wierzytelności – wartość poniesionej straty z tego tytułu można rozliczyć nie dłużej niż przez 3 lata (art. 18f ust.3 ustawy CIT, art.26i ust 3 ustawy PIT).

 

Z ulgi na złe długi można również skorzystać w przypadku ustalania zaliczek na podatek dochodowy zgodnie z wyżej podanymi zasadami (art.25 ust 19 i 20 ustawy CIT, art.44 ust 17 i 18 ustawy PIT).

 

Wierzytelności nie będą podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania jeżeli zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie innych przepisów.

 

  1. Dłużnik (Nabywca)

Musi zwiększyć podstawę opodatkowania lub zmniejszyć stratę o zaliczoną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania, które nie zostało uregulowane w terminie, w przypadku gdy upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub umowie (art. 18f ust.1 pkt 2 i ust.2 pkt 2 ustawy CIT, art.26i ust 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2 ustawy PIT).

 

  1. Warunki stosowania ulgi na złe długi

3.1. Ulga na złe długi ma zastosowanie do transakcji handlowych, których termin zapłaty upływa po 31.12.2019r.

W przypadku podatników, których rok podatkowy jest inny niż rok kalendarzowy i rozpoczyna się przed 01.01.2020r. przepisy mają zastosowanie od roku podatkowego rozpoczynającego się po 31.12.2019r. w odniesieniu do transakcji, których termin zapłaty upływa po 31.12.2019r. (art.16 i art.17 ustawy zmieniającej Dz.U. z 2019r. poz.1649).

 

3.2. Warunki stosowania przepisów dotyczących ulgi na złe długi, które muszą być spełnione łącznie:

  • dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji,
  • wierzytelność nie uległa przedawnieniu od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w przypadku gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok kalendarzowy, w którym zawarto umowę – gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności,
  • transakcja podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium RP.

 

3.3. Korekty dokonuje się bez względu na termin ujęcia wierzytelności lub zobowiązań w przychodach lub kosztach uzyskania przychodów (art.18f ust. 9 ustawy CIT, art. 26i ust. 9 ustawy PIT).

Ministerstwo Finansów wyjaśniło, że wyżej powołane przepisy stosuje się również do transakcji dotyczących zakupu środków trwałych bez względu czy ich wartość została ujęta w przychodach lub kosztach (w pełnej wartości środka trwałego).

Ponadto Ministerstwo Finansów wyjaśniło, że przepisy stosuje się niezależnie od tego, czy dokonano zaliczenia do kosztów uzyskania daną wartość transakcji – ważny jest tylko brak płatności za daną transakcję. Inaczej niż w podatku VAT, gdzie korekty zmniejszenia podatku naliczonego dokonuje się tylko, gdy odliczono kwotę podatku naliczonego (art. 89b ust.1 ustawy VAT).

 

3.4 Terminy zapłaty określone w fakturze lub umowie – termin 60 dniowy – wydłużanie, skracanie terminu 60 dniowego.

Termin 60 dniowy może być dłuższy tylko w przypadku przedsiębiorstw niebędących mikroprzedsiębiorcami, małymi lub średnimi przedsiębiorcami. W pozostałych przypadkach postanowienia umowne wydłużające termin 60 dniowy są nieważne.

W przypadku, gdy dłużnikiem jest podmiot publiczny stosuje się 30 dniowy termin płatności, za wyjątkiem podmiotów leczniczych (art. 13 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.

 

3.5 Duzi podatnicy (tj. podatnicy, o których mowa w art. 27b ust. 2 ustawy CIT) mają obowiązek przekazywania, drogą elektroniczną, ministrowi właściwemu do spraw gospodarki w terminie do 31stycznia każdego roku, sprawozdania o stosowanych przez te podmioty w poprzednim roku terminach zapłaty w transakcjach handlowych.

Artykuł 27b ust. 2. (ustawy CIT) – podanie do publicznej wiadomości indywidualnych danych podatników, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:

  • podatkowych grup kapitałowych, bez względu na wysokość osiągniętych przychodów,
  • podatników innych niż podatkowe grupy kapitałowe, u których wartość przychodu uzyskana w roku podatkowym, o którym mowa w ust. 1, przekroczyła równowartość 50 mln euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku kalendarzowego poprzedzającego rok podania indywidualnych danych podatników do publicznej wiadomości.